به گزارش سینماخانه؛ «غوطه ور» را یک روحانی ساخته است و نکته جالب تر این که فیلم درباره مذهب هم نیست. فیلمساز بنابر گفته خود می خواهد از زبان سینما برای بیان دغدغه هایش استفاده کند و در واقع سینما را به مثابه منبر در نظر بگیرد و با اغماض می توان او را تا حدودی موفق دانست؛ البته برای فیلم اول. مشکل بنیادین فیلم در فیلمنامه خودنمایی می کند و آن عبارت است از ضعف های اساسی در شخصیت پردازی و عدم پرداخت به عمق کاراکترها و بازکردن برخی از خصایصی که فیلمنامه نویس برای هر شخصیت تعبیه کرده است در این میان حتی اسم کاراکتر اصلی (حسن کارخونه) نیز فاقد قرابت با چنین پرسوناژی است؛ شاید فیلمساز در پاسخ به این نقدها به ایجاد تفاوت و سمپات کردن آدم های فیلمش اشاره کند و یا مسئله ژانر را پیش بکشد. اما اینها توجیهات قابل قبولی نیست. چرا که حتی در گونه پلیسی – معمایی نیز آدم های اثر باید درعین گنجیدن در فضای این ژانر، دارای شناسنامه و باور پذیری لازم باشند. یکی دیگر از ضعف های غوطه ور نامشخص بودن روابط علت و معلولی در یافتن سرنخ های مأمور برای یافتن رد و یا مدرک اتهام به متهم است. نباید از بازی قابل قبول محسن قصابیان و تلاش وی برای ارائه تصویری ملموس از یک مأمور پلیس ایرانی نیز به سادگی گذشت .

سینما خانه / حمید عبدالحسینی