به گزارش سینماخانه؛ «پل» با ایده ای جذاب و با شروع قابل توجه مخاطب را جذب می کند اما در ادامه از نفس می افتند و دچار نوعی رخوت و ملال می‌ گردد. فیلم باز در یک سوم پایانی به جاده یا اصل موضوع باز می‌گردد؛ شاید بتوان گفت فیلمنامه در بخش میانی کم مایه و سست است و نیاز به تقویت داشته که نویسنده در آن ناکام مانده است. «پل» در پرداخت صحنه های اکشن و جلوه های بصری موفق است. سعید آقاخانی حضور بایسته ای دارد و آشنایی زدایی می‌کند و همین طور سایر بازیگران اما مشکل فیلم از جایی است که نمی‌تواند استعاره و نمادها را در دل قصه جای دهد و همه عناصر این چنین که مهم ترینش پل و مفهوم عبور و حرکت و گذشت است با پرداختی شعاری و گل درشت در سطح باقی می‌مانند. فیلم تا حد افراطی به جای ساختن موقعیت‌های دراماتیک درگیر پرداختن به نمادها می شود و همین امر باعث می شود قلاب اثر خالی از مورد دندان گیری برای گیر انداختن مخاطبین جهت دنبال کردن روایت گردد. در واقع این کاراکترها هستند که بایست جور فقر پلات و پیرنگ محدود و کم جان فیلم را بکشند که متاسفانه در بخش پردازش کاراکترها هم با نقصان رو به رو هستیم و این امکان سلب می شود. با این همه کارگردانی عسگری قاعده مند و در چارچوب است و از حیث بصری و سینمایی حرفه‌ای می نماید.

سینماخانه / حمید عبدالحسینی