رفتن به بالا

اخبار سینما، تئاتر و تلویزیون

تعداد اخبار امروز : 19 خبر

  • پنجشنبه ۲۳ مهر ۱۴۰۵
  • الخميس ۳ جماد أول ۱۴۴۸
  • 2026 Thursday 15 October

اسلاید اصلی | سینما خانه | پایگاه خبری سینما، تئاتر و تلویزیون - Part 16

گزارش تصویری نمایش “قربانیان بدنام”

نمایش “قربانیان بدنام” نوشته احسان امانی و به کارگردانی احسان امانی و امیرحسین گل زردی از ۱۳ اردیبهشت تا ۳۰ اردیبهشت ماه ۱۳۹۷، ساعت ۲۰ در تماشاخانه استاد جمشید مشایخی به روی صحنه می رود. سینماخانه / عکاس : فرزاد جمشیددانایی

گزارش تصویری نمایش “یک تشریفات ناب”

نمایش “یک تشریفات ناب” به کارگردانی علی ضیائی از ۳۰ فروردین تا ۲۷ اردیبهشت ماه ۱۳۹۷ در خانه نمایش دا به روی صحنه می رود. سینماخانه / عکاس: امیر سهیلی پور

«کوپال» در بخش مسابقه جشنواره فیلم‌های ایرانی زوریخ

فیلم سینمایی «کوپال» به کارگردانی کاظم ملایی در بخش مسابقه‌ی چهارمین جشنواره فیلم‌های ایرانی زوریخ حضور خواهد داشت. به گزارش سینماخانه و به نقل از روابط عمومی اثر، جشنواره فیلم‌های ایرانی زوریخ برای ارائه فرهنگ و سنت ایرانی و ایجاد یک پل بین فرهنگ‌های مختلف با استفاده از زبان جهانی هنر و به ویژه هنر […]

گزارش تصویری نمایش “دلقک های غمگین”

نمایش «دلقک های غمگین» کاری از مانلی حسین پور روز گذشته در اولین روز از بیست و یکمین جشنواره تئاتر دانشگاهی ایران در سالن سمندریان دانشگاه تهران روی صحنه رفت. سینماخانه / عکاس: آناهیتا پورعسگری

آغاز «رفتن» از پردیس سینمایی باغ کتاب

مراسم افتتاحیه فیلم سینمایی «رفتن» برادران محمودی در پردیس سینمایی باغ کتاب برگزار خواهد شد. اولین نمایش فیلم سینمایی «رفتن» به کارگردانی نوید محمودی و تهیه کنندگی جمشید محمودی با حضور بازیگران و عوامل فیلم سینماگران و مخاطبان چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت ماه ساعت ۲۱ در پردیس سینمایی باغ کتاب خواهد بود. فیلم سینمایی «رفتن» بیش […]

ناصر چشم آذر درگذشت

ناصر چشم آذر آهنگساز و موسیقیدان کشورمان صبح روز جمعه ۱۴ اردیبهشت ماه بر اثر سکته قلبی دار فانی را در بیمارستان باهنر  وداع گفت. زنده یاد ناصرچشم آذر دهم دی ماه سال ۱۳۲۹ در شهرستان اردبیل متولد شد. او در سایه تعلیمات پدرش استاد اسماعیل چشم آذر مراحل اولیه موسیقی را فراگرفت و در […]

گزارش تصویری پرفورمنس «به زمان کوانتوم»

اجرای عکاسان و خبرنگاران پرفورمنس «به زمان کوانتوم» شامگاه روز چهارشنبه ۱۲ اردیبهشت ماه در مجموعه پدرخوانده برگزار شد. این نمایش تا جمعه ۲۱ اردیبهشت ۱۳۹۷ ، ساعت ۲۰ در مجموعه پدرخوانده اجرا خواهد شد. سینماخانه / عکاس: فاطمه طالبی

فرزاد موتمن: «سراسرشب» باید در فصل سرد اکران شود

فرزاد موتمن با اشاره به زمان اکران این فیلم بیان کرد تا به نتیجه رسیدن اکران «سراسرشب» کار جدیدش را شروع نمی کند. فرزاد موتمن کارگردان سینما درباره آخرین وضعیت فیلم سینمایی «سراسر شب» به تهیه کنندگی جواد نوروزبیگی گفت: این فیلم در حال حاضر در استودیو اصلاح رنگ پیشگامان آریا در حال گذراندن آخرین مراحل […]

آغاز پیش‌فروش بلیت‌های جشنواره بین‌المللی نمایش عروسکی

افتتاح چهل و سومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران با یادی از بهرام بیضایی

جشنواره فیلم کوتاه تهران در قاب برنامه «هوران»

منو

آخرین اخبار

logo-samandehi

تبلیغات

یادداشت ویژه

«سقف»، معلق میان واقعیت و استعاره

سینمای اجتماعی ایران همواره با یک تیغ دو لبه روبرو است: یا در ورطه «سیاه‌نماییِ بی‌قصه» می‌افتد و یا در دام «شعارزدگیِ صریح». ابراهیم امینی در فیلم «سقف» تلاش کرده است تا با انتخاب یک بسترِ محدود و آپارتمانی، به واکاوی روان‌شناختیِ شخصیت‌هایش در تقابل با فشارهای ساختاری بپردازد؛ اما آیا «سقف» توانسته است از یک موقعیتِ دراماتیک به یک اثرِ ماندگار در سینمای فرم‌گرا تبدیل شود؟ «سقف» در وهله اول، فیلمی است که بر «کلام» تکیه دارد و امینی تلاش کرده تا با بهره‌گیری از دیالوگ‌هایی که گاه رنگ‌وبوی ادبی به خود می‌گیرند، سنگینیِ فضای پیرامون شخصیت‌ها را منتقل کند. اما بزرگ‌ترین پاشنه‌آشیل فیلم دقیقاً در همین‌جا است. در سینمای رئالیستی، زمانی که دیالوگ‌ها از زبانِ کوچه و بازار فاصله می‌گیرند و به سمتِ «نثرِ نویسنده» متمایل می‌شوند، مخاطب به سختی می‌تواند با بحران‌های شخصیت هم‌ذات‌پنداری کند. «سقف» در لحظاتی، به‌جای اینکه اجازه دهد موقعیتِ دراماتیک «حرف بزند»، شخصیت‌ها را وادار به «نطق کردن» می‌کند؛ امری که ریتمِ فیلم را به جایِ تنش، به سمتِ نوعی کسالتِ روشنفکرانه می‌برد و ضرب‌آهنگِ کلام کوچه و بازار را که برای رئالیسمِ ملموس ضروری است، می‌شکند. از منظر کارگردانی، ایده «سقف» به عنوان عنصری که مدام بر سر شخصیت‌ها آوار می‌شود، پتانسیل بالایی برای جسارت‌های بصری دارد. سینمای ایران به تجربه‌هایی نیاز دارد که از «دکورهای واقع‌گرایانه» فاصله بگیرند و به سمت طراحی صحنه‌ای بروند که «حس» را بیش از «واقعیت» منتقل می‌کند. در «سقف»، دوربینِ امینی بیش از حد درگیر «ثبتِ واقعیت» باقی مانده است. کاش کارگردان شجاعتِ بیشتری به خرج می‌داد و از ظرفیت‌های اکسپرسیونیستی، مانند نورپردازی‌های اغراق‌شده یا طراحی صحنه‌ای که سقف را به عنوان یک کاراکترِ زنده و متحرک نشان دهد، استفاده می‌کرد تا جهانِ داستانی فیلم از یک آپارتمانِ معمولی به یک فضایِ سوررئال و تکان‌دهنده ارتقا یابد. در بحث شخصیت‌پردازی نیز، یکی از اصول مهم در درام‌نویسی، کنش‌گر بودنِ شخصیت‌ها است. در «سقف»، شخصیت‌ها بیش از آنکه در حالِ «ساختنِ سرنوشت» خود باشند، «قربانیِ جریانِ فیلم‌نامه» هستند. آن‌ها منفعلانه در برابر مشکلات اقتصادی و روانی خرد می‌شوند. اگرچه تلخیِ این موقعیت به درستی ترسیم شده، اما در نهایت مخاطب با پرسشی بی‌جواب رها می‌شود. فیلم‌های ماندگار، رنج را به «مقاومت» گره می‌زنند، اما در «سقف»، رنج صرفاً مصرف می‌شود تا مخاطب را آزار دهد. این همان نقطه‌ای است که فیلم از «نقدِ اجتماعیِ عمیق» به سمت «توصیفِ صرفِ وضعیت» سقوط می‌کند. ابراهیم امینی در «سقف» نشان داده است که دغدغه‌مند است و زبانِ سینما را می‌شناسد. این فیلم گامی رو به جلو در سینمای کم‌هزینه و متمرکز است، اما برای عبور از یک اثرِ متوسط، سینمای اجتماعیِ ایران نیازمند گذار از «بازنماییِ واقعیت» به «تفسیرِ فرم‌گرایانه» از آن است. «سقف» فیلمی است که سقفش آنقدر پایین است که اجازه نمی‌دهد شخصیت‌ها و مخاطب، «پرواز» یا حتی «ایستادنِ کامل» را تجربه کنند. این اثر، پتانسیلِ آن را داشت که با کمی جسارت در طراحیِ میزانسن و حرکت به سمت دیالوگ‌های ضرب‌آهنگ‌دارتر، به تجربه‌ای درخشان بدل شود. ...
ادامـــه
LemonTheme