رفتن به بالا

اخبار سینما، تئاتر و تلویزیون

تعداد اخبار امروز : 19 خبر


  • پنجشنبه ۲۳ مهر ۱۴۰۵
  • الخميس ۳ جماد أول ۱۴۴۸
  • 2026 Thursday 15 October

اسلاید اصلی | سینما خانه | پایگاه خبری سینما، تئاتر و تلویزیون - Part 14

بهاره کیان افشار بازیگر “بی‌وزنی” شد

به گزارش سینماخانه و به نقل از روابط عمومی پروژه، بهاره کیان افشار در فیلم سینمایی “بی‌وزنی” به کارگردانی مهدی فردقادری به ایفای نقش می‌پردازد. این فیلم سینمایی اوایل خرداد در تهران کلید خورده است و تهیه آن بر عهده مرتضی شایسته است “بی‌وزنی” قصه‌ای زنانه دارد که از نظر فرمی در فضایی متفاوت از […]


“یونیس گیسون” اولین بازیگر زن فیلم های جیمز باند در گذشت

یونیس گیسون که در فیلم های جیمز باندی «دکتر نو» و «از روسیه با عشق» به نقش سیلویا ترنچ در کنار شان کانری نقش آفرینی کرد، در سن ۹۰ سالگی درگذشت. به نقل از بی بی سی، یونیس گیسون که به عنوان اولین «باند گرل» سینما شناخته می شود، در سن ۹۰ سالگی درگذشت. «باند […]


گزارش تصویری نمایش “گیجگاه استخوان ندارد”

نمایش “گیجگاه استخوان ندارد” به نویسندگی و کارگردانی دانیال رجبی و همچنین با بازی آذین امیری، درسا حکیم الهی از  ۳ تا ۳۱ خرداد ماه ۱۳۹۷ در مجموعه تئاتر دیوار چهارم به روی صحنه می رود. سینماخانه / عکاس : امیر امینی نیا


برنامه های سیما ویژه مراسم لیالی قدر

مراسم شب‌های قدر از اماکن متبرکه روی آنتن شبکه‌های مختلف تلویزیونی می‌رود. به گزارش سینماخانه و به نقل از روابط عمومی سیما؛ در آستانه‌ شب‌های پرفیض قدر و نزول قرآن، هر یک از شبکه‌های سیما با توجه به ماموریت خود، مراسم ویژه‌ای را از اماکن مقدس، تکایا و مساجد پخش خواهند کرد. بر اساس این […]


گزارش تصویری نمایش “بلافیگورا”

نمایش “بلافیگورا” نوشته یاسمینا رضا با ترجمه بهروز سروعلیشاهی و به کارگردانی سعید دشتی و همچنین با بازی صحرا اسدالهی، سپند امیر سلیمانی، بهاره رهنما، نگار عابدی، محمد نادری از ۱۲ اردیبهشت تا ۱۱ خرداد ماه ۱۳۹۷ در سالن شماره یک پردیس تئاتر شهرزاد به روی صحنه می رود. سینماخانه / عکاس : فرزاد جمشیددانایی


«کروکودیل» منتظر وقت مناسب اکران است

مسعود تکاور کارگردان که برای فیلم سینمایی «کروکودیل» پروانه نمایش گرفته است منتظر رسیدن زمان مناسب برای اکران فیلمش است. مسعود تکاور کارگردان سینما و تلویزیون درباره زمان اکران فیلم سینمایی «کروکودیل» گفت: پس از صادر شدن پروانه نمایش فیلم مدتی است در پی این هستیم که «کروکودیل» را در یک زمان مناسب با پخش […]


“می سی سی پی” به تالار وحدت باز می گردد

نمایش «می سی سی پی نشسته می میرد» به کارگردانی همایون غنی زاده قرار است برای بار دوم، از مهر و آبان سال جاری در تالار وحدت روی صحنه برود. نمایش «می سی سی پی نشسته می میرد» به نویسندگی و کارگردانی همایون غنی زاده پیش از این و در پاییز سال ۹۵ در تالار […]


«ماجرای نیمروز ۲» ساخته می شود

شورای صدور پروانه ساخت با دو فیلمنامه در جلسه  ۶ خرداد ماه موافقت کرد. به نقل از روابط عمومی سازمان امور سینمایی، سمعی و بصری، فیلمنامه‌های«ماجرای نیمروز۲» به تهیه‌کنندگی سید محمود رضوی، کارگردانی محمدحسین مهدویان و نویسندگی مشترک حسین تراب‌نژاد و ابراهیم امینی در ژانر سیاسی و «نامت را به خاطر بسپار» به تهیه‌کنندگی پروانه مرزبان، […]


ناصر ملک‌مطیعی درگذشت

ناصر ملک مطیعی بازیگر سینمای ایران در سن  ۸۸ سالگی درگذشت. این بازیگر طی هفته گذشته به دلیل نارسایی کلیه و تنگی نفس در بیمارستان بستری شده بود. ملک مطیعی متولد سال ۱۳۰۹ در تهران بود . این بازیگر علاوه بر بازی در حدود ۱۰۰ فیلم و سریال ، سابقه نویسندگی و تهیه کنندگی سینما […]


گزارش تصویری نمایش “مائو بودن” (۲)

نمایش “مائو بودن” به نویسندگی و کارگردانی حامد سلیمان زاده و با بازی حسین خانى، سپهر سلیمى، محمد مازندران، مجید گنجى، امیر دولتخواه، حامد بدیعى، محمد مرادیان، اشکان دلاوری، مهربان خداوردی، سحر روانبخش، حسین نثاری، مریم کیان پیشه، بهراد رفیعى، طناز رضایى، سروناز جمشیدی، شبنم بهنام پور، معصومه خالدی، نسیم خسروشاهى از ۲۷ اردیبهشت ماه […]


logo-samandehi

تبلیغات

یادداشت ویژه

«سقف»، معلق میان واقعیت و استعاره

سینمای اجتماعی ایران همواره با یک تیغ دو لبه روبرو است: یا در ورطه «سیاه‌نماییِ بی‌قصه» می‌افتد و یا در دام «شعارزدگیِ صریح». ابراهیم امینی در فیلم «سقف» تلاش کرده است تا با انتخاب یک بسترِ محدود و آپارتمانی، به واکاوی روان‌شناختیِ شخصیت‌هایش در تقابل با فشارهای ساختاری بپردازد؛ اما آیا «سقف» توانسته است از یک موقعیتِ دراماتیک به یک اثرِ ماندگار در سینمای فرم‌گرا تبدیل شود؟ «سقف» در وهله اول، فیلمی است که بر «کلام» تکیه دارد و امینی تلاش کرده تا با بهره‌گیری از دیالوگ‌هایی که گاه رنگ‌وبوی ادبی به خود می‌گیرند، سنگینیِ فضای پیرامون شخصیت‌ها را منتقل کند. اما بزرگ‌ترین پاشنه‌آشیل فیلم دقیقاً در همین‌جا است. در سینمای رئالیستی، زمانی که دیالوگ‌ها از زبانِ کوچه و بازار فاصله می‌گیرند و به سمتِ «نثرِ نویسنده» متمایل می‌شوند، مخاطب به سختی می‌تواند با بحران‌های شخصیت هم‌ذات‌پنداری کند. «سقف» در لحظاتی، به‌جای اینکه اجازه دهد موقعیتِ دراماتیک «حرف بزند»، شخصیت‌ها را وادار به «نطق کردن» می‌کند؛ امری که ریتمِ فیلم را به جایِ تنش، به سمتِ نوعی کسالتِ روشنفکرانه می‌برد و ضرب‌آهنگِ کلام کوچه و بازار را که برای رئالیسمِ ملموس ضروری است، می‌شکند. از منظر کارگردانی، ایده «سقف» به عنوان عنصری که مدام بر سر شخصیت‌ها آوار می‌شود، پتانسیل بالایی برای جسارت‌های بصری دارد. سینمای ایران به تجربه‌هایی نیاز دارد که از «دکورهای واقع‌گرایانه» فاصله بگیرند و به سمت طراحی صحنه‌ای بروند که «حس» را بیش از «واقعیت» منتقل می‌کند. در «سقف»، دوربینِ امینی بیش از حد درگیر «ثبتِ واقعیت» باقی مانده است. کاش کارگردان شجاعتِ بیشتری به خرج می‌داد و از ظرفیت‌های اکسپرسیونیستی، مانند نورپردازی‌های اغراق‌شده یا طراحی صحنه‌ای که سقف را به عنوان یک کاراکترِ زنده و متحرک نشان دهد، استفاده می‌کرد تا جهانِ داستانی فیلم از یک آپارتمانِ معمولی به یک فضایِ سوررئال و تکان‌دهنده ارتقا یابد. در بحث شخصیت‌پردازی نیز، یکی از اصول مهم در درام‌نویسی، کنش‌گر بودنِ شخصیت‌ها است. در «سقف»، شخصیت‌ها بیش از آنکه در حالِ «ساختنِ سرنوشت» خود باشند، «قربانیِ جریانِ فیلم‌نامه» هستند. آن‌ها منفعلانه در برابر مشکلات اقتصادی و روانی خرد می‌شوند. اگرچه تلخیِ این موقعیت به درستی ترسیم شده، اما در نهایت مخاطب با پرسشی بی‌جواب رها می‌شود. فیلم‌های ماندگار، رنج را به «مقاومت» گره می‌زنند، اما در «سقف»، رنج صرفاً مصرف می‌شود تا مخاطب را آزار دهد. این همان نقطه‌ای است که فیلم از «نقدِ اجتماعیِ عمیق» به سمت «توصیفِ صرفِ وضعیت» سقوط می‌کند. ابراهیم امینی در «سقف» نشان داده است که دغدغه‌مند است و زبانِ سینما را می‌شناسد. این فیلم گامی رو به جلو در سینمای کم‌هزینه و متمرکز است، اما برای عبور از یک اثرِ متوسط، سینمای اجتماعیِ ایران نیازمند گذار از «بازنماییِ واقعیت» به «تفسیرِ فرم‌گرایانه» از آن است. «سقف» فیلمی است که سقفش آنقدر پایین است که اجازه نمی‌دهد شخصیت‌ها و مخاطب، «پرواز» یا حتی «ایستادنِ کامل» را تجربه کنند. این اثر، پتانسیلِ آن را داشت که با کمی جسارت در طراحیِ میزانسن و حرکت به سمت دیالوگ‌های ضرب‌آهنگ‌دارتر، به تجربه‌ای درخشان بدل شود. ...