رفتن به بالا

اخبار سینما، تئاتر و تلویزیون

تعداد اخبار امروز : 19 خبر

  • پنجشنبه ۲۳ مهر ۱۴۰۵
  • الخميس ۳ جماد أول ۱۴۴۸
  • 2026 Thursday 15 October

اسلاید اصلی | سینما خانه | پایگاه خبری سینما، تئاتر و تلویزیون - Part 23

گزارش تصویری چهارمین روز از سی و ششمین جشنواره فیلم فجر (۲)

به گزارش سینماخانه در چهارمین روز از سی و ششمین جشنواره ملی فیلم فجر، فیلم های “امیر” به کارگردانی نیما اقلیما، “خجالت نکش” به کارگردانی رضا مقصودی و “به وقت شام” به کارگردانی ابراهیم حاتمی کیا در پردیس سینمایی ملت به نمایش درآمد. سینماخانه / عکاس: کاملیا رجبی  

گزارش تصویری چهارمین روز از سی و ششمین جشنواره فیلم فجر (۱)

به گزارش سینماخانه در چهارمین روز از سی و ششمین جشنواره ملی فیلم فجر، فیلم های “امیر” به کارگردانی نیما اقلیما، “خجالت نکش” به کارگردانی رضا مقصودی و “به وقت شام” به کارگردانی ابراهیم حاتمی کیا در پردیس سینمایی ملت به نمایش درآمد. سینماخانه / عکاس: شهاب اسدی  

گزارش تصویری سومین روز از سی و ششمین جشنواره فیلم فجر (۲)

به گزارش سینماخانه در سومین روز از سی و ششمین جشنواره ملی فیلم فجر، فیلم های “چهار راه استانبول” به کارگردانی مصطفی کیایی ، “بانوی قدس ایران” به کارگردانی مصطفی رزاق کریمی و “لاتاری” به کارگردانی محمدحسین مهدویان در پردیس سینمایی ملت به نمایش درآمد. سینماخانه / عکاس: کاملیا رجبی

گزارش تصویری سومین روز از سی و ششمین جشنواره فیلم فجر (۱)

به گزارش سینماخانه در سومین روز از سی و ششمین جشنواره ملی فیلم فجر، فیلم های “چهار راه استانبول” به کارگردانی مصطفی کیایی ، “بانوی قدس ایران” به کارگردانی مصطفی رزاق کریمی و “لاتاری” به کارگردانی محمدحسین مهدویان در پردیس سینمایی ملت به نمایش درآمد. سینماخانه / عکاس: شهاب اسدی

گزارش تصویری دومین روز از سی و ششمین جشنواره فیلم فجر (۲)

به گزارش سینماخانه در دومین روز از سی و ششمین جشنواره ملی فیلم فجر، فیلم های “شعله ور” به کارگردانی حمید نعمت الله ، “بمب، یک عاشقانه” به کارگردانی پیمان معادی و چهار فیلم کوتاه «حیوان» به کارگردانی بهمن و بهرام ارک، «فاش» به کارگردانی احسان مختاری، «مارلون» به کرگردانی درناز حاجی‌ها و «وقت نهار» […]

❖ سی و ششمین جشنواره فیلم فجر

گزارش تصویری اولین روز سی و ششمین جشنواره فیلم فجر (۱)

به گزارش سینماخانه در اولین روز سی و ششمین جشنواره فیلم فجر، فیلم “کامیون” به کارگردانی کامبوزیا پرتوی ، “جاده قدیم” به کارگردانی منیژه حکمت و انیمیشن “فیلشاه” به کارگردانی هادی محمدیان با حضور هنرمندان در پردیس سینمایی ملت به نمایش درآمد. سینماخانه / عکاس: شهاب اسدی          

گریم متفاوت “سارا بهرامی” در نقش یک معتاد

اولین عکس از گریم سارا بهرامی در فیلم سینمایی «دارکوب» سومین ساخته بهروز شعیبی در آستانه برگزاری جشنواره فیلم فجر منتشر شد. سارا بهرامی که در این فیلم در نقش یک زن معتاد جلوی دوربین رفته، پیش از این در مجموعه «پرده نشین» با بهروز شعیبی همکاری داشته است. در خلاصه داستان این فیلم آمده […]

«جشن دلتنگی» تحویل دبیرخانه فیلم فجر شد

کارگردان «جشن دلتنگی» با اشاره به اینکه نسخه نهایی این اثر سینمایی تحویل دبیرخانه جشنواره ملی فیلم فجر شده است، تاکید کرد از جمله سینماگران خودی به شمار نمی رود. پوریا آذربایجانی کارگردان فیلم سینمایی «جشن دلتنگی» که در سی و ششمین جشنواره ملی فیلم فجر حضور دارد گفت: نسخه اصلی این اثر سینمایی تحویل […]

«ایراندخت» فضایی عاشقانه دارد

کارگردان سریال «ستارخان» که قرار است در ایام دهه فجر از شبکه یک سیما پخش شود با اشاره به ویژگی های این اثر بیان کرد که در تولید این مجموعه تلاش کرده است به تاریخ وفادار باشد. محمدرضا ورزی کارگردان سریال «ستارخان» درباره این سریال ۱۰ قسمتی که از مجموعه بزرگتری به نام «ایراندخت» گرفته […]

آغاز پیش‌فروش بلیت‌های جشنواره بین‌المللی نمایش عروسکی

افتتاح چهل و سومین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران با یادی از بهرام بیضایی

جشنواره فیلم کوتاه تهران در قاب برنامه «هوران»

منو

آخرین اخبار

logo-samandehi

تبلیغات

یادداشت ویژه

«سقف»، معلق میان واقعیت و استعاره

سینمای اجتماعی ایران همواره با یک تیغ دو لبه روبرو است: یا در ورطه «سیاه‌نماییِ بی‌قصه» می‌افتد و یا در دام «شعارزدگیِ صریح». ابراهیم امینی در فیلم «سقف» تلاش کرده است تا با انتخاب یک بسترِ محدود و آپارتمانی، به واکاوی روان‌شناختیِ شخصیت‌هایش در تقابل با فشارهای ساختاری بپردازد؛ اما آیا «سقف» توانسته است از یک موقعیتِ دراماتیک به یک اثرِ ماندگار در سینمای فرم‌گرا تبدیل شود؟ «سقف» در وهله اول، فیلمی است که بر «کلام» تکیه دارد و امینی تلاش کرده تا با بهره‌گیری از دیالوگ‌هایی که گاه رنگ‌وبوی ادبی به خود می‌گیرند، سنگینیِ فضای پیرامون شخصیت‌ها را منتقل کند. اما بزرگ‌ترین پاشنه‌آشیل فیلم دقیقاً در همین‌جا است. در سینمای رئالیستی، زمانی که دیالوگ‌ها از زبانِ کوچه و بازار فاصله می‌گیرند و به سمتِ «نثرِ نویسنده» متمایل می‌شوند، مخاطب به سختی می‌تواند با بحران‌های شخصیت هم‌ذات‌پنداری کند. «سقف» در لحظاتی، به‌جای اینکه اجازه دهد موقعیتِ دراماتیک «حرف بزند»، شخصیت‌ها را وادار به «نطق کردن» می‌کند؛ امری که ریتمِ فیلم را به جایِ تنش، به سمتِ نوعی کسالتِ روشنفکرانه می‌برد و ضرب‌آهنگِ کلام کوچه و بازار را که برای رئالیسمِ ملموس ضروری است، می‌شکند. از منظر کارگردانی، ایده «سقف» به عنوان عنصری که مدام بر سر شخصیت‌ها آوار می‌شود، پتانسیل بالایی برای جسارت‌های بصری دارد. سینمای ایران به تجربه‌هایی نیاز دارد که از «دکورهای واقع‌گرایانه» فاصله بگیرند و به سمت طراحی صحنه‌ای بروند که «حس» را بیش از «واقعیت» منتقل می‌کند. در «سقف»، دوربینِ امینی بیش از حد درگیر «ثبتِ واقعیت» باقی مانده است. کاش کارگردان شجاعتِ بیشتری به خرج می‌داد و از ظرفیت‌های اکسپرسیونیستی، مانند نورپردازی‌های اغراق‌شده یا طراحی صحنه‌ای که سقف را به عنوان یک کاراکترِ زنده و متحرک نشان دهد، استفاده می‌کرد تا جهانِ داستانی فیلم از یک آپارتمانِ معمولی به یک فضایِ سوررئال و تکان‌دهنده ارتقا یابد. در بحث شخصیت‌پردازی نیز، یکی از اصول مهم در درام‌نویسی، کنش‌گر بودنِ شخصیت‌ها است. در «سقف»، شخصیت‌ها بیش از آنکه در حالِ «ساختنِ سرنوشت» خود باشند، «قربانیِ جریانِ فیلم‌نامه» هستند. آن‌ها منفعلانه در برابر مشکلات اقتصادی و روانی خرد می‌شوند. اگرچه تلخیِ این موقعیت به درستی ترسیم شده، اما در نهایت مخاطب با پرسشی بی‌جواب رها می‌شود. فیلم‌های ماندگار، رنج را به «مقاومت» گره می‌زنند، اما در «سقف»، رنج صرفاً مصرف می‌شود تا مخاطب را آزار دهد. این همان نقطه‌ای است که فیلم از «نقدِ اجتماعیِ عمیق» به سمت «توصیفِ صرفِ وضعیت» سقوط می‌کند. ابراهیم امینی در «سقف» نشان داده است که دغدغه‌مند است و زبانِ سینما را می‌شناسد. این فیلم گامی رو به جلو در سینمای کم‌هزینه و متمرکز است، اما برای عبور از یک اثرِ متوسط، سینمای اجتماعیِ ایران نیازمند گذار از «بازنماییِ واقعیت» به «تفسیرِ فرم‌گرایانه» از آن است. «سقف» فیلمی است که سقفش آنقدر پایین است که اجازه نمی‌دهد شخصیت‌ها و مخاطب، «پرواز» یا حتی «ایستادنِ کامل» را تجربه کنند. این اثر، پتانسیلِ آن را داشت که با کمی جسارت در طراحیِ میزانسن و حرکت به سمت دیالوگ‌های ضرب‌آهنگ‌دارتر، به تجربه‌ای درخشان بدل شود. ...
ادامـــه
LemonTheme