«استخر» تازه‌ ترین ساخته سروش صحت، بیش از آنکه بر حادثه و گره‌ افکنی متکی باشد، در امتداد سینمای موقعیت‌ محور او حرکت می‌کند؛ سینمایی که بحران را نه در اتفاق‌ های بزرگ، بلکه در سکوت‌ ها، مکث‌ ها و فاصله‌ های عاطفی میان آدم‌ ها جست‌ و جو می‌کند.
فیلم روایت زوجی است که پس از سال‌ها زندگی مشترک، به مرز فرسودگی رسیده‌ اند. صحت در پرداخت این موقعیت، از داوری صریح و جمله‌ های نتیجه‌ گیر پرهیز می‌کند و فروپاشی رابطه را در جزئیات رفتاری و گفت‌ و گوهای ناتمام شخصیت‌ ها نشان می‌دهد. این انتخاب، به «استخر» لحنی تلخ و انسانی می‌دهد؛ هر چند گاه فیلم را از پیشروی دراماتیک باز می‌دارد.
امین حیایی و سحر دولتشاهی، مهم‌ ترین تکیه‌ گاه‌ های فیلم‌ اند. بازی‌ های کنترل‌ شده آن‌ ها، به‌ ویژه در انتقال خستگی، سرگشتگی و تنهایی پنهان شخصیت‌ ها، به باورپذیری فضای اثر کمک می‌کند. حضور گروه بازیگران مکمل نیز در ساختن جهان پر رفت‌ و آمد و آشنای فیلم مؤثر است.
با این همه، ضعف اصلی «استخر» در ساختار روایی و ریتم آن نمایان می‌شود. فیلم در نیمه نخست، موقعیت و تنش پنهان خود را به‌ درستی بنا می‌کند، اما در ادامه، با تکرار فضا و کم‌رنگ شدن پیشروی داستانی، بخشی از انرژی اولیه‌ اش را از دست می‌دهد. به‌ نظر می‌رسد فیلم بیش از اندازه به اتمسفر و جذابیت گفت‌ و گوها اتکا کرده است.
«استخر» نه شکست کامل است و نه نقطه اوج کارنامه سروش صحت؛ فیلمی قابل‌ اعتنا با لحظه‌ هایی دقیق و بازی‌ هایی قابل دفاع که در عین وفاداری به جهان شخصی فیلمساز، کمتر از آثار پیشین او غافلگیر کننده ظاهر می‌شود.

سینماخانه / حمید عبدالحسینی