رفتن به بالا

اخبار سینما، تئاتر و تلویزیون

تعداد اخبار امروز : 17 خبر

  • سه شنبه ۱۰ شهریور ۱۴۰۵
  • الثلاثاء ۱۸ ربيع أول ۱۴۴۸
  • 2026 Tuesday 1 September

یادداشت ها | سینما خانه | پایگاه خبری سینما، تئاتر و تلویزیون - Part 8

❖ یادداشت های ویژه جشنواره 43 فیلم فجر (30)

«موسی کلیم الله»؛ غلبه ی فناوری برفرم

ابراهیم حاتمی کیا را حالا و با ساخت «موسی کلیم الله» می توان پرچمدار ورود به شکل دیگری از فیلمسازی در پیوند با تکنولوژی های جدید به حساب آورد که با ریسکی قابل ستایش درب های جدیدی را به روی سینما و تلویزیون ایران گشوده است و به تبع آن در سالیان آتی تحول شگرفی […]

❖ یادداشت های ویژه جشنواره 43 فیلم فجر (28)

«بازی رابکش»؛ روایت یک بازی خطرناک

«بازی رابکش» طرح یک موضوع رایج در ورزش است که در همه این سال ها بارها و به عناوین مختلف درخصوص آن سخن به میان آمده و این بار دستمایه فیلم «بازی رابکش» را شکل می دهد: فساد در فوتبال. فیلم با یک نقطه اوج آغاز می شود که باید مخاطب را با تعلیق ناشی […]

❖ یادداشت های ویژه جشنواره 43 فیلم فجر (27)

«غریزه»؛ عاشقی به سبک سینما

«غریزه» عاشقانه ای است که دلدادگی دو نوجوان را در سال های دور روایت می کند. با حال و هوایی برآمده از نوستالژی سینما که یادآور خاطره فیلم های بزرگی نظیر سینما پارادیزو است. غریزه فیلم شخصیت محور است و براساس دیالوگ بنا نهاده شده اما کارگردان کوشیده تا از عناصر بصری نیز غفلت نکند […]

❖ یادداشت های ویژه جشنواره 43 فیلم فجر (۲۶)

«رکسانا»؛ زیر پوست شهر

پرویز شهبازی بار دیگر ثابت می کند که در ساخت چنین فیلم هایی شگرد دارد و اینجا برخلاف فیلم های قبلی به سراغ ساخت اثری با پلاتی کم جان تر از حیث قصه رفته است. در «رکسانا» هم کارگردان به دنبال طرح مسائل مبتلا به جوانان در جامعه است. اینکه فرد بدون اینکه مرتکب جرمی […]

❖ یادداشت های ویژه جشنواره 43 فیلم فجر(۲۵)

«مرد آرام»؛ یک فیلم خیلی آرام

به نظر می رسد؛ «مرد آرام» در جهت ارائه تصویری مثبت از مهاجران افغان در ایران ساخته شده اما در عمل به چنین هدفی دست نمی یابد. کاراکترها بُعد پیدا نمی کنند و به درستی پرداخت و معرفی نمی گردند. بنابراین رفتارهایی که از آنها سر می زند؛ باورپذیر نیست و سیر تحول را طی […]

❖ یادداشت های ویژه جشنواره 43 فیلم فجر (۲۴)

«ناتور دشت»؛ دشت، تنهایی و عشق

«ناتور دشت»؛ از آن دست فیلم های است که نه تماشاگر را شگفت زده می کند و نه از دیدن اش دلزده خواهد شد. فیلم در یک سطح متعادلی حرکت می کند و مبتنی بر فیلمنامه ای است که هدفی را پی می گیرد و می کوشد تا آن را به مقصود برساند و از […]

❖ یادداشت های ویژه جشنواره 43 فیلم فجر (23)

«زیبا صدایم کن»؛ یک داستان پدرانه

یک فیلم ساده و روان که در تلاش برای ترسیم رابطه پدر و دختری به توفیق می رسد . فیلم برگرفته از رمانی است که موفق شده منبع اقتباس را برای تماشاگر سینما به نفع خود برگرداند. ریتم اثر درگیر کننده است و این تا حد زیادی از سمپات شدن کاراکترها نشأت می گیرد. با […]

❖ یادداشت های ویژه جشنواره 43 فیلم فجر (22)

«خاتی»؛ زیست بوم یک اتفاق

ایده و انتخاب سوژه «خاتی» جالب توجه است و از جغرافیا به خوبی بهره برده تا روایتگر قصه ای باشد که نقاط عطف اش در زمانی اتفاق افتاده که تماشاگر آن را ندیده است که این به خودی خود هم می تواند مثبت و هم منفی تلقی شود مثبت از این جهت که نقاط تاریک […]

❖ یادداشت های ویژه جشنواره 43 فیلم فجر (21)

«لاک پشت»؛ مردی که می ترسد!

«لاک پشت» هم وجوه یک تریلر را دارد و هم دارای مشخصه های روانشناختی است. فیلمنامه اگر چه به ویژه در بخش هایی که نیاز به علائم و نشانه ها دارد خالی است و حتی شاید لازم باشد در پایان بندی هم تغییراتی ایجاد شود و گرنه خیل زیادی از مخاطبین با ابهام سالن را […]

❖ یادداشت های ویژه جشنواره 43 فیلم فجر (20)

«دست تنها»؛ یک دست صدا ندارد!

در «دست تنها» فیلمنامه صرفاً بر پایه تعدادی رخداد منفصل بنا نهاده می شود. بنابراین تمرکز بر نقطه واحد و یا قصه ای با اوج و عطف های مختلف وجود ندارد. منطق و روابط علت و معلولی در همین چند خرده روایت هم رعایت نمی شود و انبوهی سوال را در ذهن بیننده بدون پاسخ […]

❖ روابط عمومی پروژه «آرش»:

دلیل خداحافظی با نوید محمدزاده رفتارهای غیرحرفه‌ای او بوده‌است

«غذای نیمروز» مجید مجیدی به جشنواره فیلم بوسان رفت

تاریخ ثبت‌نام بیمه درمان تکمیلی اصحاب فرهنگ و هنر اعلام شد

منو

آخرین اخبار

logo-samandehi

تبلیغات

یادداشت ویژه

پرهیز از خشونت در «اعتراف می‌کنم» یک نقطه قوت است

یک منتقد و استاد دانشگاه معتقد است تنوع بازیگران در سریال «اعتراف می کنم» و پرهیز از نمایش خشونت که چند سالی است در شبکه نمایش خانگی مد شده است، از نقاط قوت محصول جدید فیلم نت است. مینو خانی، منتقد سینما و مدرس دانشگاه، با اشاره به توضیح ابتدای تیتراژ درباره اقتباس از سریال «Criminal» و ساخته‌شدن چندین نسخه بومی از آن، چنین رویکردی را ارزشمند دانست و گفت: در همان قسمت نخست که سریال را دیدم، توضیحی که در ابتدای آن ارائه شده بود، توجه‌ام را جلب کرد. صداقت سازندگان در شفاف‌سازی بسیار ارزشمند است، به‌خصوص اینکه در ادامه نیز تاکید می‌شود این اثر با داستان‌های تخیلی ایرانی ساخته شده و «اعتراف می‌کنم» نسخه ایرانی همان سریال است. خانی با تاکید بر اهمیت اشاره به منبع اولیه اثر افزود: اینکه سریال «اعتراف می‌کنم» با چنین توضیحی آغاز می‌شود، در وهله نخست برای مخاطب ارزشمند است؛ زیرا این توضیح اجازه نمی‌دهد مخاطبی که پیش از این نسخه اصلی را دیده، تصور کند سازندگان بدون اشاره به منبع، اثر را عیناً بازسازی کرده‌اند و آنها را متهم به سرقت محتوایی، فرمی یا موارد دیگر کند؛ اتفاقی که در تلویزیون خودمان بارها دیده‌ایم که عوامل سازنده حتی به نمونه غیرایرانی آن اشاره هم نمی‌کنند و وقتی مخاطب متوجه این موضوع می‌شود، همین مسئله نوعی دلزدگی ایجاد می‌کند. فرم شبه‌تئاتری «اعتراف می‌کنم» و ضرورت صبوری مخاطب این منتقد سینما در ادامه به فرم «اعتراف می‌کنم» اشاره کرد و گفت: به لحاظ ساختار و محتوا، این سریال فرمی شبه‌تئاتری دارد؛ یعنی داستان در فضاهای بسته اتفاق می‌افتد و ما تقریبا هیچ فضای بازی نداریم. در سه قسمت نخست، شخصیت‌ها را از طریق خرده‌داستان‌های هرکدام می‌شناسیم و در این روند با شخصیت‌ها، داستان‌های دیگر زندگی‌شان، مسائل خانوادگی و شرایطشان آشنا می‌شویم. این مدرس دانشگاه ادامه داد: باید کمی صبور باشیم و ببینیم ادامه داستان چگونه پیش می‌رود. هرچند هر قسمت داستان خاص خودش را دارد، اما در نهایت، به دلیل حضور بازیگران و شخصیت‌های ثابت در طول سریال، با یک مجموعه روبروییم و نمی‌توانیم این قسمت‌ها را صرفاً به دلیل تفاوت داستان‌هایشان منفصل از یکدیگر ببینیم و باید در مجموع یک ارزیابی کلی از سریال داشته باشیم. بنابراین با توجه به اینکه تاکنون چهار قسمت را دیده‌ایم، برای ارائه چنین ارزیابی‌ای کمی زود است. خانی همچنین فرم متفاوت «اعتراف می‌کنم» نسبت به بسیاری از سریال‌های جنایی را یکی از نکات مثبت آن دانست و گفت: با توجه به فرم متفاوت سریال نسبت به آثار مشابه، به‌خصوص سریال‌های جنایی که در سال‌های اخیر می‌بینیم و آثاری که برای پلتفرم‌ها ساخته می‌شوند، نبود صحنه‌های خشن در این سریال را نیز یک وجه مثبت می‌دانم. «اعتراف می‌کنم» با پرونده‌های واقعی جذاب‌تر می‌شد وی با بیان اینکه شنیدن خبر کشته‌شدن با دیدن صحنه کشته‌شدن تفاوت دارد، تأکید کرد که نمایش چنین صحنه‌هایی تأثیر بسیار زیادی بر روحیه مخاطب می‌گذارد و ادامه داد: به‌طور مثال، سریال «زخم کاری» در ابتدا اصلاً به نظر نمی‌رسید قرار است اثری خشن باشد، چون موضوع اصلی ...
ادامـــه
LemonTheme